आपण

आपण एखाद्यासाठी कोण असतो…
अधराचे शब्द ऐकत
"हा आपला" असे स्वत:लाच समजावत
रात्रभर उराशी बसणारा एखादा जिवलग….?
असं म्हणत-म्हणत डोळ्यातील बाहूल्यांशी
संवाद साधू बघणारे एखादे प्रौढ़ बालक….?
आपण एखाद्यासाठी कितपत असतो ?
एखाद्याच्या इछेभोवती पडलेच आपल्या नकाराचे कुंपण
तर स्मरणात राहतो का "जिवलग" शब्दाचा खोल अर्थ ?
का आपण असतो त्याच्यासाठी गोड गोड गाणारा बंदिस्त पक्षी…
जेव्हा जेव्हा चोच उघडेल तेव्हा तेव्हा मंजूळ आणि मंजूळच आवाज काढणारा ?

आपण एखाद्यासाठी कोण असू…?
पाखरांना पंख फुटतील, दिशा समजतील
आणि कळतील झाड़ सोडून जाण्याच्या आवश्यकता….
आपण असू जागा न सोडू शकणारे झाड़ !!!
भरारीच्या आवेगात पक्षी फिरकलाच कधी परत
तर त्याच्या आठवणीच्या दु:खाचे चोचले पूरवणारे झाड़ !

आपण एखाद्यासाठी कोण होतो….?
भेटलो नसतो असे कोणीतरी…?
आपण एखाद्यासाठी कोण असतो..?
ज्याच्यावाचून अड़त नाही असे आगंतुक सहावे बोट…?
आपण एखाद्यासाठी कोण असू…?
कधी लहर आलीच तर अश्रू पूरवणारे एखादे कारण…?

…………………….

……….

आपण खुप करायचो अट्टाहास
पण आपण फार तर फार पाणी होऊ शकतो एखाद्यासाठी….
एखाद्याची तहान होऊ शकत नाही……

- मौनाची भाषांतरे, संदिप खरे

कुणि जाल का, सांगाल का, सुचवाल का ह्या कोकिळा ?

कुणि जाल का, सांगाल का, सुचवाल का ह्या कोकिळा ?
रात्री तरी गाऊ नको, खुलवू नको अपुला गळा

आधीच संध्याकाळची बरसात आहे लांबली
परत जाता चिंब चुंबन देत दारी थांबली
फार पूर्वीचा दिला तो श्वास साहुन वाळला
आताच आभाळातला काळोख मी कुरवाळला

अनिल , आ. रा. देशपांडे ’अनिल’

Nominated by UN as the best Poem of 2006 - Written by an African Kid

When I born, I black

When I grow up, I black

When I go in Sun, I black

When I scared, I black

When I sick, I black

And when I die, I still black

And you white fellow

When you born, you pink

When you grow up, you white

When you go in sun, you red

When you cold, you blue

When you scared, you yellow

When you sick, you green

And when you die, you grey

And you calling me colored??

सुनामी आली !!'

एकदा काय झालं,
एक सरिता रागवली
आपल्या boyfriend ला म्हणाली

'हे रे काय सागर !
मीच का म्हणून ?

दर वेळी मीच का
मीच का यायचं खाली डोंगरावरून ?
आणायचं रानावनातलं सारं तुझ्यासाठी
दरी बघायची नाही
कडा बघायचा नाही
कशी सुसाट पळत येते मी
विरहव्याकुळ, संगमोत्सुक
कधी एकदा तुला गच्च मिठी मारीन
तुझ्यात हरवून , हरपून जाईन

आणि तू वेडा
तुझं लक्षच नसतं कधी
सारखा त्या चंद्रिकेकडे टक लावून असतोस.
उसळतोस तिच्यासाठी
तुझ्यासाठी पाणी आणते मी
पण तुला भरती येते तिच्यासाठी

मी नाही जा !
बोलणारच नाही आता.
येणारही नाही.
काठावरच्या लोकांना सांगून
मोट्ठं धरण बांधीन
थांबून राहीन तिथेच.
बघच मग.

सरिताच ती
बोलल्याप्रमाणे वागली.
सागर बिचारा तडफ़डला
आकसला, आतल्या आत झुरत गेला.
शेवटी फ़ुट्ला बांध त्याच्याही संयमाचा
उठला ताड
ओरडला दहाड
उफ़ाळला वारा पिऊन
लाटांचं तांड्व घेऊन
सुटला सुसाट
सरितेच्या दिशेने

लोक येडे.
म्हणाले 'सुनामी आली ! सुनामी आली !!'

तू तलम अग्नीची पात...

.
.
तू तलम अग्नीची पात जशी दिनरात झळावी मंद
तू बंध मुक्त स्व्च्छंद जसा रानात झरा बेबंद
.
तू अल्लड नवथर थरथर देही जसे थरथरे पाणी
या पाण्यावरला तरंग मी अन भास वेगळा राणी
.
रानात बहर अंगात बहरले धुंद फुंद ते श्वास
मीलनी मस्ग ते सर्प जसे की टाकतात निश्वास
.
.
ना. धो. महानोर

रक्तात पेटलेल्या अगणित सुर्यांनो..

रक्तात पेटलेल्या अगणित सुर्यांनो..
तुमची आई बहिण आजही विटनबली जातेय हाटाहाटातून .
मवाल्यासारखे माजलेले उन्मत्त नियोग , आजही
मेणबत्तीसारखी जाळतात माणसं चौकाचौकातून.
तील्कातले हात सळसळलेच तर छाटले जातात कोपरापसून.
अरे ..रक्तात पेटलेल्या अगणित सुर्यांनो.
किती दिवस ..किती दिवस सोसायाची अशी घोर नाकेबंदी.
मरेपर्यंत रहायच का असं ..युद्धकैदी !!!
ती पहा रं ती पहा ..मातीची अस्मिता आभाळ भर झालीये .
माझ्या यातानांनी आता झिंदाबाद ची गर्जना केलीये
तेंव्हा ..रक्तात पेटलेल्या अगणित सुर्यांनो
आता या शहराशहराला आग लावीत चला !!!!!!

--नामदेव ढसाळ